กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 310 อักษรผนึกวิญญาณ
ผมจึงพยักหน้า “จริง ๆ นี่ก็เป็นหลานชายของท่านเฮย”
พวกเขาแน่นอนว่าหน้าเต็มไปด้วยความกังขา แต่หลังจากผมอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดพวกเขาก็คลายความหวาดกลัวในใจลงชั่วคราว และค่อย ๆ เข้ามาใกล้
หนูตัวน้อยตัวนั้นมองทุกคนอย่างสบายอารมณ์ ท่าทางเหมือนขี้เกียจสนใจ ส่วนผมก็ถามว่า “หนูตัวน้อย ปู่ของเจ้าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
ครั้งก่อนยมทูตขาวดำออกมาปราบความวุ่นวายในโลกมนุษย์ ไม่รู้ว่าเสร็จสิ้นหรือยัง
หนูตัวน้อยเขียนสองคำลงบนพื้นอย่างว่องไว “หายแล้ว”
ผมจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอเพียงปู่ของหนูตัวน้อยไม่ตาย ระเบียบของยมโลกก็จะไม่วุ่นวายเกินไป และภูตพรายแปดแสนก็ไม่อาจฝ่าวงล้อมออกไปได้
“แล้วเจ้าวิ่งมาที่นี่ได้อย่างไรอีก” ผมรีบถาม