0150

⬢⬢⬢

ตอนที่ 150 หญิงสาวเล่นชิงช้าในตอนกลางคืน

"จะไปไหนได้ล่ะ" เย่าเจียเจวี๋ยถลึงตาใส่ผม "คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบไหนกัน ผมเย่าเจียเจวี๋ยไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักบุญคุณและไม่มีความภักดีแบบนั้นหรอกนะ!"

แล้วในหัวของผมก็อดนึกถึงฉากครั้งก่อนที่เย่าเจียเจวี๋ยได้ยินเสียงรองเท้าหนังแล้ววิ่งหนีลิ่วโดยไม่สนใจผมเลยไม่ได้

ขนาดนี้ยังจะพูดถึงความภักดีอีก หลอกผีที่ไหนได้

ผมก็ตามเย่าเจียเจวี๋ยไป พอถึงตีสองเราก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในห้องน้ำ ตอนนั้นในทางเดินเงียบราวกับวันสิ้นโลก ไม่มีแม้แต่เสียงกรนหรือเสียงตด ผมคิดในใจว่าให้ตายเถอะ บรรยากาศแบบนี้มันน่ากลัวชะมัด แม้แต่ผมที่เป็นอาจารย์หยินหยางเจนจัด ก็เริ่มใจสั่นขึ้นมาเหมือนกัน

"สววบ สววบ..."

พอเดินใกล้ประตู ก็จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างคล้ายเสียงกวาดพื้นดังมาจากในห้องน้ำ เย่าเจียเจวี๋ยพลิกตัวทันที ทำสีหน้าจริงจังส่งสัญญาณให้ผมเงียบ "อีกสักครู่ ไม่ว่าจะเห็นอะไรก็ห้ามร้องออกมา เข้าใจไหม?"