0096

⬢⬢⬢

ตอนที่ 96 ตู้ 302 ในห้องเก็บศพ

ผมกลับมาที่ห้องยาม พลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ จางต้าช่วยตอนนี้ยังคงนอนแผ่หราบนเตียงเหมือนเต่าที่กำลังอาบแดด ผมเตะเท้าเหม็นๆ ของจางต้าช่วยออกจากเตียงของผม แล้วล้มตัวลงนอนแผ่หราบ้าง

เรื่องนี้มันบ้าเกินไปจริงๆ จนถึงตอนนี้ผมก็ยังทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้

พอฟ้าเริ่มสาง หลังจากที่จางต้าช่วยปลอบผมอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดอารมณ์ผมก็ฟื้นกลับมาได้ประมาณหนึ่ง จางต้าช่วยบอกว่าคนอย่างนายน่ะมันคร่ำครึ การไปผูกคอตายกับต้นไม้ต้นเดียวมันดีนักหรือไง ต้องลองต้นอื่นดูบ้าง