0009

⬢⬢⬢

ตอนที่ 9 นักพรตเฒ่าผู้เก่งกาจ

“ไอ้เวรเอ๊ย!” พอยืนยันได้ว่าผีพิการตัวนั้นอยู่ในหอพักอาจารย์จริง ผมก็อุ้มไก่เหลืองกระโดดขึ้นมา วิ่งขึ้นบันไดไปตึก ๆ มุ่งตรงไปทางผีเฒ่าครึ่งท่อนโดยไม่คิดอะไรให้มากความ

แต่พอวิ่งลงจากตึกได้ไม่ทันไร จู่ ๆ ผมก็สังเกตเห็นว่าบริเวณหญ้ารก ๆ ตรงลานโล่งหน้าหอพักชายนั้นมีเงาดำเงียบ ๆ กำลังลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ ไม่รู้ว่าทำอะไร

ลมหายใจผมพลันถี่ขึ้น รำพึงในใจว่าให้ตายเถอะ เจ้านั่นคงไม่ถึงขั้น ‘สั่ง’ ให้ใครกระโดดลงมาจากตึกแล้วใช่ไหม ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็แย่แน่

โชคดีที่ผมยังอุ้มไก่เหลืองอยู่ในมือ ถ้าเจ้านั่นกล้าลอบโจมตีผม ผมก็ยังขอความช่วยเหลือจากไก่เหลืองให้มาช่วยชีวิตได้

ผมย่องเข้าไปใกล้ ตั้งการ์ดทั้งตัว “ใครน่ะ?”

ตอนนั้นผมถึงขั้นเตรียมใจฟังเสียงหัวเราะเย็น ๆ ‘หึหึ’ ไว้แล้ว และไก่เหลืองในมือก็พร้อมจะถูกโยนออกไป