0008

⬢⬢⬢

ตอนที่ 8 เขียนยันต์

ให้ตายสิ เสียงนี้ฉันคุ้นเคยที่สุดเลย นี่มันเสียงของเพื่อนซี้ที่ตายไปแล้วของฉันนี่นา

ผีหลอก!

นั่นคือความคิดแรกของฉัน คราวนี้เจอผีแล้วมันน่ากลัวชิบหายจริง ๆ ฉันวิ่งหนีไปข้างหลังสุดชีวิต แต่พอวิ่งแบบนั้นกลับพุ่งเข้าใส่พ่างจื่ออย่างแรง

พ่างจื่อก็ร้องโหยหวนออกมาด้วย “เล่าโหลว แกวิ่งพล่านอะไรของแกวะ เจอผีหรือไง?”

“แกไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเพื่อนคนนี้เหรอ?” ฉันพูดด้วยเสียงที่ใกล้จะร้องไห้

“ได้ยินกะผีสิ” พ่างจื่อด่า “แกบ้าหรือเปล่า ไอ้หมอนี่ตายไปแล้ว จะมีเสียงร้องไห้ได้ยังไง?”

“กระเป๋าเสื้อของฉัน กระเป๋าเสื้อของฉัน” ตอนนั้นเองเสียงร้องโศกนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตอนนั้นฉันกลัวจนแทบบ้า ฉันถึงกับรู้สึกว่าตอนที่เจอผีเฒ่าครึ่งท่อน ฉันยังไม่เคยกลัวขนาดนี้เลย