บทที่ 5: ไก่ฟ้ากับรอยเท้าหมาป่า

บทที่ 5: ไก่ฟ้ากับรอยเท้าหมาป่า

คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น

ผู้คนในค่ายไม่มีใครได้นอนหลับสนิท ทาสชาวนาและเหล่าทหารต่างมีขอบตาดำคล้ำ ยามรับประทานอาหารเช้าก็พากันหาวไม่หยุด

แม้ยามค่ำคืนจะมีคนคอยเฝ้ายาม ทว่าหลังได้ยินเสียงหมาป่าหอน ก็มีไม่กี่คนที่ใจกล้าพอจะหลับสนิทอย่างสงบ

“มิกกี”

ริชาร์ดถือชามดินเผาขนาดเท่าฝ่ามือ ภายในมีแป้งก้อนเล็กๆ ลอยขึ้นลงอยู่หลายก้อนกับผักป่าที่เก็บหาได้จากบริเวณใกล้เคียง รสชาติเรียกได้ว่ายากจะบรรยาย แต่ยังดีที่สะอาดและกินแล้วอิ่มท้อง

มือหนึ่งถือชามเอาไว้ อีกมือโบกเรียกพลางตะโกน

“นายท่าน มีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ?” มิกกีซึ่งกำลังแจกจ่ายขนมปังดำให้เหล่าทาสชาวนาได้ยินเข้า ก็รีบวางเครื่องมือในมือลงแล้ววิ่งเข้ามา