บทที่ 4: อาหารกับหมาป่า

บทที่ 4: อาหารกับหมาป่า

“ในที่สุดก็มาถึง”

มุ่งขึ้นเหนือมาตลอดทาง ผู้คนยิ่งเบาบางลงทุกที ขณะที่สัตว์ป่าปรากฏตัวถี่ขึ้นเรื่อย ๆ อากาศเองก็หนาวเย็นกว่าเดิมมาก

แม้จะใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือนสั้น ๆ แต่ขบวนเดินทางก็ประสบความลำบากไม่น้อย

ริชาร์ดยืนกวาดตามองไปรอบด้าน จุดที่ขบวนเดินทางหยุดอยู่เป็นทุ่งหญ้า ผืนหญ้าและพืชพรรณอุดมสมบูรณ์ เสียงแมลงร้องดังไม่ขาดสาย บางครั้งยังมีจิ้งหรีดหัวโตสีเทาอมเขียวกระโดดสูงกว่าสามฉื่อ

ทางตะวันตกเป็นป่าสนสายหนึ่ง ลำธารใสไหลเอื่อยจากเหนือจรดใต้ แบ่งทุ่งหญ้ากับป่าสนออกจากกันพอดี

ทางตะวันออกก็เป็นผืนป่าเช่นกัน ทว่าที่นี่มีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นกว่า และยังสูงใหญ่เป็นพิเศษ

ริชาร์ดถอนสายตากลับมา ไม่ไกลออกไป มิกกีกำลังจัดคนให้ขนข้าวของลงจากหลังม้าบรรทุก