กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายปีในชั่วพริบตา
วันหนึ่ง ขณะที่หงหยวนกำลังดูดซับปราณวิญญาณอยู่ภายในห้องฝึก เขาก็ลืมตาขึ้นกะทันหัน แววปีติยินดีเข้มข้นวาบผ่านดวงตา
“สี่ปีแล้ว! มหายานโยคะสูงสุดชั้นที่สิบสองสำเร็จเสียที!”
สิ้นเสียงอุทาน เขาก็หลับตาลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
เพราะในห้วงความคิดของเขา เวลานี้แสงวิญญาณสายแล้วสายเล่ากำลังปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง นั่นคือโอกาสทะลวงผ่านที่เขารอคอยมานาน!
ไม่นาน รอบกายเขาก็เริ่มแผ่รวมมรรคไร้รูปสายหนึ่งออกมา ทว่ามันวนเวียนอยู่เพียงรอบผิวกายของเขาเท่านั้น
หากมิได้เห็นด้วยตาตนเอง ก็ไม่มีทางสัมผัสได้เลย
แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น นั่นคือไป๋เหมยเจินเหริน