กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์ช่างไร้ขอบเขตเสียจริง และความโหยหาเทพเซียนก็ฝังลึกลงถึงกระดูก”
หงหยวนมองเหล่าแขกที่พากันกรูออกจากภัตตาคารโดยยังไม่ทันจ่ายเงิน พลางส่ายศีรษะเบา ๆ แล้วพึมพำกับตนเอง ก่อนจะเอ่ยห้ามเสี่ยวเอ้อร์สองคนที่คิดจะเข้าไปสกัดไว้
ไม่นาน บริเวณหน้าภัตตาคารก็พลันอึกทึกครึกโครมขึ้น
ในฐานะชาวบ้านที่อาศัยอยู่รอบ ๆ เอ๋อเหมย พวกเขามักจะได้เห็นเซียนเหาะผ่านท้องฟ้าเบื้องสูงเป็นครั้งคราว
และทุกครั้งที่เซียนปรากฏตัว ล้วนทำให้ทุกคนหยุดยืนเงยหน้ามอง
ดั่งเช่นเวลานี้ เงาร่างบนถนนต่างชะโงกหน้ามองฟ้า จ้องมองแสงกระบี่สายนั้นที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ …
“พี่หลิว เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเซียนท่านนั้นกำลังมุ่งมาทางพวกเรา?”