เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำพูดของหงหยวน จื่อหนิงจึงรีบเอ่ยปากห้ามทันที “ท่านอาจารย์หง ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ เมืองหยางอยู่ไกลนัก ไปกลับก็เสียเวลาไม่น้อย ข้าจะไปเตรียมอาหารเย็นเดี๋ยวนี้ อีกสักครู่ก็คงเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”
นางผู้ดวงตามืดบอดจึงมองไม่เห็นเลยว่าเนี่ยเฟิงได้จากไปแล้ว
หงหยวนยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย “หึหึ ไม่เป็นไรหรอก เนี่ยเฟิงผู้นี้ในยุทธภพมีฉายาว่า ‘เทพแห่งวายุ’ ด้วยความเร็วของเขา อย่างมากก็เพียงชั่วยามเดียวก็ไปกลับเมืองหยางได้แล้ว”
แต่เมื่อได้ยินฉายา ‘เทพแห่งวายุ’ จากปากของเขา ปู้จิงอวิ๋นก็พลันกุมศีรษะส่ายไปมา พร้อมกับตบตีตนเองอย่างบ้าคลั่ง ในปากพึมพำคำรามออกมาเบา ๆ
“เทพแห่งวายุ? เทพแห่งวายุ? ข้า... ข้าเหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้! แต่เหตุใดถึงนึกไม่ออก? นึกไม่ออก! อ๊าก!!!”
จื่อหนิงผู้ไร้ดวงตาทำได้เพียงยืนอยู่ข้าง ๆ พลางร้องเรียกสามีไม่ขาดปาก “พี่ซาน! พี่ซาน! ท่านเป็นอะไรไป?”