เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 274 ลานเผาศพ
“เจ้าคนปากหนักเอ๊ย!”
หลิวจี้มองอย่างรำคาญใจ จึงขมวดคิ้วเอ่ยเย้า “ตั้งแต่นั่งลงจนถึงตอนนี้ เจ้าเอาแต่นั่งหงอย สีหน้าแทบจะยับย่นเป็นก้อนอยู่แล้ว หากมีเรื่องในใจก็พูดออกมา จะเก็บกลั้นไว้ทำไม?”
เซียวเหอเงียบงันอยู่นาน ก่อนถอนหายใจหนักหน่วง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความกังวล “ข้าเพียงเป็นห่วงครอบครัว ไม่รู้ว่าภรรยาและลูกเป็นอย่างไรบ้าง เกรงว่าพวกนางจะใช้ชีวิตอยู่ตามชนบทเพียงลำพัง ไม่มีผู้ใดดูแล และต้องอยู่อย่างยากลำบาก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวจี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ท่าทีเปิดเผยตรงไปตรงมา “เฮ้อ! เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องกังวล? บัดนี้ต้าฉินสงบมั่นคง ทางการก็รับปากแล้วว่าจะจัดที่อยู่ให้ครอบครัวของพวกเราอย่างเหมาะสม หรือจะปล่อยให้พวกนางอดอยากหนาวเหน็บได้อย่างไร?”
“ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติแล้วรอไปก่อนก็พอ! กินให้อิ่ม ดื่มให้เต็มที่ เสพสุขเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”