เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 241 ต้าฉินไม่มีวันหยุดอยู่เพียงเท่านี้
เหนือท้องพระโรง
เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊มองหน้ากันไปมา แต่ละคนเบิกตากว้าง มุมปากกระตุกแล้วกระตุกอีก ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
เหล่าแม่ทัพเป็นฝ่ายกลั้นไม่ไหวก่อน
มีคนลูบท้ายทอยด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “นี่ นี่จบแล้วหรือ? แม่ทัพผู้นี้ยังรอให้แม่ทัพหานแสดงกลยุทธ์อีกครั้งอยู่เลย พวกเรายังรอดูศึกหนักกันอยู่แท้ ๆ แต่เจ้าเมืองผู้นี้กลับไม่คิดจะสู้เลยหรือ?”
“ผู้ว่าการก่อนหน้านี้ไม่กี่คน บ้างก็ป้องกันเมืองจนตัวตาย บ้างก็ออกรบกลางแจ้ง ต่อให้พ่ายแพ้ก็ยังดิ้นรนกันอยู่พักหนึ่ง แต่เจ้าเมืองซูซ่าผู้นี้ยอมจำนนเร็วกว่าทหารส่งสารของเราเสียอีก ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ!”
“หรือว่าคนตระกูลนี้ทั้งสามรุ่นล้วนแต่ยอมจำนน จนฝึกฝนจนชำนาญแล้ว? รู้จักสถานการณ์เกินไปแล้วกระมัง!”
“ข้าผู้เฒ่าทำศึกมาหลายปี เคยพบทั้งผู้ที่ป้องกันเมืองจนตัวตาย ผู้ที่ดื้อดึงต่อต้าน และผู้ที่ยอมจำนนลวง แต่ผู้ที่ริออกจากเมืองมายอมจำนนเอง ทั้งยังหวาดกลัวว่าจะสายเกินไปเช่นนี้ เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรกจริง ๆ!”
หวังหว่านอัครมหาเสนาบดีที่อยู่ด้านข้างลูบคาง อดหยอกเย้าไม่ได้ “ชนชั้นสูงเปอร์เซียพวกนี้อย่างอื่นเรียนรู้ไม่สำเร็จ แต่ความสามารถในการรักษาชีวิตด้วยการยอมจำนนกลับถ่ายทอดกันรุ่นต่อรุ่น จนชำนาญราวกับไฟหลอมโอสถเชียว!”