กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 ตายก็สมควรแล้ว
ดวงตะวันค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องไปทั่วหมู่บ้านบนเขา
จ้าวทิงหลานกับเตียวเหลียงจัดเก็บสัมภาระเรียบง่ายเรียบร้อยแล้วจึงผลักประตูรั้วไม้ของบ้านที่ให้พวกเขาพักอาศัย ลานบ้านเงียบสงัด เจ้าของบ้านหายตัวไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว
ไม่รู้ว่าเขาไปที่นา หรือจงใจหลบเลี่ยงฉากอำลานี้กันแน่
ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนระลอกหนึ่ง
มีคนผู้หนึ่งวิ่งสุดชีวิตมาจากนอกหมู่บ้าน วิ่งจนหอบหายใจแทบไม่ทัน ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเปล่งประกายจนบอกไม่ถูกว่าเป็นความหวาดกลัวหรือความตื่นเต้น
ด้านหลังยังมีคนหนุ่มอีกไม่กี่คนตามมา แต่ละคนเหงื่อท่วมศีรษะ
“คุณชายทั้งสอง!” คนผู้นั้นพุ่งมาถึงตรงหน้า มือค้ำหัวเข่า หอบจนพูดไม่ออก