กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 บำเพ็ญแต่เช้า
ภายในลานบ้านเงียบสงัด ไก่ยังไม่ทันขัน สุนัขก็ยังไม่ตื่น
จ้าวทิงหลานเขย่งปลายเท้า แอบย่องกลับไปยังห้องของตนราวกับหัวขโมย ทว่าทันทีที่มือแตะบานประตู ประตูห้องเก็บฟืนข้าง ๆ ก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
“อาหลาน?” เตียวเหลียงขยี้ตา “เจ้าตื่นแต่เช้าเพียงนี้เชียวหรือ?”
จ้าวทิงหลานเผยรอยยิ้มเจิดจ้า “อรุณสวัสดิ์ พี่จื่อฟาง! ข้าออกมาสูดอากาศยามเช้า ถือโอกาสชมอาทิตย์อุทัยด้วย!”
เตียวเหลียงเงยหน้ามองท้องฟ้า
ท้องฟ้าเป็นสีครามอ่อน อาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า
เขาหันไปมองอาหลานที่มีเหงื่อท่วมศีรษะอีกครั้ง แล้วเงียบไป 2 อึดใจ
“...เจ้าสูดอากาศอย่างไรจึงมีเหงื่อท่วมศีรษะเช่นนี้?”
“ข้าฝึกยามเช้ามา!”