กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 เหนื่อยเหลือเกิน... เหมือนคนแก่อายุแปดสิบต้องหาบน้ำหกสิบหาบ...
“รู้แล้วน่า… ขอหลับต่ออีกหนึ่งเค่อ…”
จ้าวทิงหลานที่จริงตื่นได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว ผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานรับรู้สภาพแวดล้อมรอบกายได้ไกลเกินคนธรรมดานัก
แต่… ถึงอย่างไรผ้าห่มก็อุ่นสบายเสียจริง
เตียวเหลียงนอกประตูดูเหมือนจะถอนหายใจ เบายิ่งนัก แต่ด้วยหูของจ้าวทิงหลานยามนี้ กลับได้ยินชัดเจนถ้วนถี่
“ถ้าเช่นนั้นข้าให้เสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารเช้ากับน้ำร้อนขึ้นไป ครึ่งเค่อให้หลังข้าจะมาเรียกเจ้า”
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
จ้าวทิงหลานลืมตาขึ้น ในดวงตาแทบไม่เหลือความง่วงแล้ว แต่ใบหน้ากลับร่วงลง ยอมจำนนปีนออกจากผ้าห่มอุ่น ๆ
เหนื่อยเหลือเกิน…