ตอนที่ 472 ช่างเป็นแรงบันดาลใจเสียจริง

ตอนที่ 472 ช่างเป็นแรงบันดาลใจเสียจริง

จู้จิ่วเกอสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเหวี่ยงแส้เทพอัคคีเข้าใส่เขาอย่างฉับพลัน

ทว่ากลับสายเกินไป

รอบกายจิ่วเซียวพลันสั่นสะเทือนขึ้นมา แสงอักขระรูนสีทองนับไม่ถ้วนสว่างวาบ

แสงทองพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ชั่วพริบตาก็ปกคลุมพวกเขาทั้งสองไว้

จู้จิ่วเกอพลันรู้สึกปวดบิดอย่างรุนแรงตรงหัวใจ จนไม่อาจขัดขืนได้

จากนั้นบางสิ่งในร่างก็น้ำแตกเสียงดังสนั่น ก่อนจะผนึกเส้นปราณวิญญาณของนางไว้อย่างแน่นหนา

แล้วรูปลักษณ์เดิมก็เลือนหาย กลายเป็นสิ่งอื่น

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด แสงทองจึงพลันสลายไป

จู้จิ่วเกอรู้สึกเพียงว่าร่างกายหนักอึ้ง ทัศนวิสัยพลันเตี้ยลงไปมาก