กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 470 โดยเนื้อแท้แล้วก็เหมือนกัน
จู้จิ่วเกอเอนกายพิงบัลลังก์เทพอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วเคาะที่เท้าแขนอย่างไม่ใส่ใจ
เบื้องล่างบันไดหยก ผู้คนคุกเข่ากันแน่นขนัด
เหล่าเทพาภิบาลโก่งก้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า กลั้นแม้กระทั่งลมหายใจ เกรงว่าจะทำให้สองผู้ยิ่งใหญ่ขุ่นเคือง เพียงประมาทนิดเดียวก็อาจรักษาชีวิตไว้ไม่ได้
จิ่วเซียวยืนอยู่กับที่ จ้องมองคนบนบัลลังก์เทพอย่างเงียบงัน ลึกลงไปในรูม่านตาพลันมีบางสิ่งอันลึกล้ำพลุ่งพล่านขึ้น
ก่อนถูกกดกลับลงสู่เหวเหมันต์หมื่นจั้งอย่างแข็งขืน แล้วคืนสู่ความสงบ
เขายกมือขึ้นฉับพลัน แขนเสื้อเมฆากว้างใหญ่กรีดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้ง
พายุคลุ้มคลั่งพลันก่อตัวขึ้นกลางที่ราบ