ตอนที่ 467 ข้าไม่มีสหายอย่างเจ้า

ตอนที่ 467 ข้าไม่มีสหายอย่างเจ้า

เสียงวิงวอนของเหล่าเทพาภิบาลอื้ออึงราวน้ำเดือด

ธูปยังคงลุกไหม้ เงามรณะทอดค้างอยู่เหนือศีรษะ ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ใด ๆ

หลงหร่านประคองหลงหยางไว้ สายตาจับจ้องธูปทองคำที่สั้นลงทุกขณะ

ร้อนใจไม่ได้ ว้าวุ่นไม่ได้

ฝ่าบาทมารดาบาดเจ็บสาหัส จิ่วเซียวใช้สรรพโลกเป็นตัวประกัน ยามนี้สิ่งที่ต้องการจริง ๆ มิใช่การต่อสู้ไม่ว่ารูปแบบใด หากแต่เป็น…เวลา

เพื่อจุนซ่าง เพื่อคนผู้นั้นที่ยังไม่หวนกลับมา ต่อให้เป็นเพียงชั่วลมหายใจก็ต้องแย่งชิงมาให้ได้

ใช่แล้ว ขอเพียงจุนซ่างกลับมา ทุกคนก็จะรอด ขอเพียงนางถ่วงเวลาไว้ได้—

“หลงหร่าน ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อน อย่าคิดถ่วงเวลาด้วยวิธีใดทั้งสิ้น”