ตอนที่ 437 เทพเจ้าก็สมควรตาย

ตอนที่ 437 เทพเจ้าก็สมควรตาย

จิ่วโยวแคะหู ก่อนเก็บเจดีย์นิพพานเข้าไปในแขนเสื้อ

ก่อนที่ตัวเจดีย์จะหายเข้าไป ยังมีเสียงของจิ่วเซียวดังออกมา “จิ่วโยว ปล่อยตัวจริงผู้นี้ออกไป มิฉะนั้นเจ้าจะเสียใจ”

จิ่วโยวหัวเราะเย็นชา “พูดอยู่ประโยคเดียวซ้ำไปซ้ำมา แม้แต่นกที่ข้าเลี้ยงไว้หลังเรือนยังพูดเก่งกว่าเจ้า”

หลังจัดการคนเรียบร้อย นางจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

แม่น้ำดาราแตกสลายแล้วรวมตัวใหม่ เส้นไหมสีทองแห่งกฎเกณฑ์หนาแน่นราวกับกองป่านพันกัน ครอบคลุมอยู่บนม่านฟ้า

ชนะกลับมิอาจเอาชนะ แพ้กลับยังมิได้พ่ายแพ้อย่างแท้จริง

ความรู้สึกนี้ช่างเหมือนครั้งที่นางเล่นหมากกับเขา

เขาแพ้หมากกลับไม่ยอมรับ บอกแต่ว่าตำแหน่งที่วางหมากล้วนสอดคล้องกับวิถีสวรรค์