กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 389 ฟ้าดินแห่งนี้ไม่อาจรองรับนาง
แสงสีแดงปกคลุมซากปรักหักพังแห่งนี้อีกครั้ง
ดวงตาอสนีจับจ้องเหนือศีรษะจู้จิ่วเกออย่างไม่คลาดเคลื่อน ถึงกับปล่อยสายฟ้าลงมาหลายสายล่วงหน้า เพื่อแบ่งฮุ่ยเฉิงกับพระหลายรูปออกจากจู้จิ่วเกอ
“เกิดอะไรขึ้น?” พระรูปหนึ่งหน้าถอดสีด้วยความตกใจ “อสนีภัยมาอีกแล้วหรือ!”
จู้จิ่วเกอยืนนิ่งอยู่กับที่
นางเงยหน้าขึ้น สัมผัสเจตจำนงสังหารที่ทำให้แทบหายใจไม่ออก
อสนีแดงวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า ราวกับกำลังสะสมกำลัง เพื่อกำจัดตัวประหลาดที่ขวางหูขวางตาเบื้องล่างให้หายไปจากโลกนี้โดยสิ้นซาก
แววตาของจู้จิ่วเกอเย็นเยียบ
บางทีคำพูดบางอย่างของเหยียนชิงหานอาจถูกต้อง
นี่ไม่ใช่อสนีภัยเหาะเซียนเลย