กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 367 ข้าร้ายกาจเพียงใด ข้าย่อมรู้ตัว
ภายในเรือนสุเมรุ ป่าไผ่ไหวเอน น้ำพุไหลริน
ทุกสิ่งสงบสุขและร่มเย็น
แตกต่างจากเหวนรกเก้าอันเต็มไปด้วยปราณพิฆาตด้านนอกราวกับเป็นคนละโลก
เย่อันที่อยู่ในอ้อมแขนจู้จิ่วเกอยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาเงยหน้ามองนางอย่างงุนงง
“ซือฝูฝู พวกเรา...กลับถึงบ้านแล้วหรือ?”
“อืม” นางลูบศีรษะเด็กน้อย
เย่อันดึงชายเสื้อนางพลางแหงนหน้ามอง บนใบหน้ายังเปื้อนเลือดของสัตว์มารจากเหวนรกเก้า
“แล้วอาขี้เหลืองเล่า?”
จู้จิ่วเกอก้มมองเขา