กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 330 มีแต่นิยายเท่านั้นที่เขียนเช่นนี้
เมื่อได้สติกลับมา จู้จิ่วเกอพิงหัวเตียง ยิ้มให้ทั้งสองคน “พวกท่านลำบากแล้ว”
“ไม่ถึงกับลำบาก คนกันเองไม่ต้องเกรงใจ” ตานหยางจื่อวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ “ที่สำคัญคือศิษย์ทั้งหลายของเจ้านั่นแหละ แต่ละคนก่อเรื่องเก่งทั้งนั้น”
“?” จู้จิ่วเกอแตะจมูก “พวกเขาทำอะไรหรือ?”
“ก็ไม่มีอะไร ศิษย์เอก ศิษย์คนที่สอง และศิษย์คนที่สี่ไม่เป็นไร แค่ค้นห้องเก็บยาของข้าจนพลิกกลับหัว
แล้วเอาสมุนไพรโอสถระดับสูงสุดที่ข้าเก็บไว้มาหลอมโอสถกันตรงนั้นเท่านั้น”
จู้จิ่วเกอเลิกคิ้ว อ้อ ที่แท้แบบนี้เรียกว่าไม่เป็นไร
ดูเหมือนตาแก่นี่จะมีเส้นแบ่งต่ำไม่น้อย