กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 308 ยอมให้เขาเป็นคนโง่ไปชั่วชีวิตเสียยังดีกว่า
ลานเรือนด้านหลังถูกเจ้าเด็กน้อยหลายคนทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง บัดนี้เหลือเพียงแผ่นดินไหม้เกรียมทั่วพื้น โล่งเตียนไร้แม้แต่หญ้าสักต้น
เหมาะแก่การลงมือทำเรื่องสำคัญพอดี
“เอาน่องไก่ผ้าขี้ริ้วนั่นออกไป”
จู้จิ่วเกอยื่นนิ้วชี้ออกมา สีหน้าไร้อารมณ์
เย่อันเบะปากอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนยัดเศษผ้าชุ่มน้ำลายผืนนั้นใส่กระเป๋า
จู้จิ่วเกอหยิบขาสัตว์อสูรย่างชิ้นหนึ่งออกมา ขนาดใหญ่เท่ากำปั้น แล้วสอดใส่อ้อมอกของเย่อัน
“ถือไว้ หากเจ็บก็ให้กัดมัน ห้ามกัดลิ้นตัวเอง”
ดวงตาของเย่อันเป็นประกาย เขาโอบขาสัตว์ย่างไว้ด้วยสองมือแล้วพยักหน้าแรง ๆ
“โฮก!”