กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 283 นางคิดว่าตัวเองเป็นกางเกงในหรือไร
หลงหร่านชะงัก ดื่มน้ำผลไม้ไปอึกใหญ่ สายตากวาดมองแนวสันเขาไกลออกไป
เหมือนนางจะคิดคำอธิบายดี ๆ ไม่ออกอยู่ชั่วขณะ ปากอ้าหุบอยู่สองครั้ง กลอกตาไปมา ก่อนวางขวดน้ำผลไม้ลงกับพื้นอย่างแรง
“เหตุใดเจ้าถึงจับคำพูดประโยคเดียวแล้วไล่ต้อนเอาเป็นเอาตาย?”
“เพราะเจ้าพูดหลุดปาก” จู้จิ่วเกอตอบอย่างไม่เกรงใจ “ตงโจวก็คือแผ่นดินมลทินใช่หรือไม่? ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าเผลอพูดหลุดปากไม่ใช่ครั้งเดียว หลงหร่าน
เจ้าไม่ใช่คนตงโจว”
หลงหร่านจ้องนางอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ส่งเสียงฮึ แล้วไม่ได้ปฏิเสธ
“ก็ได้ ถือว่าเจ้าไหวพริบดี”