กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 244 หัวใจจันทร์ร่วง
ทันทีที่เสียงสิ้นลง บรรพชนเสียงจันทร์คำรามก็เห็นสายตาของจู้จิ่วเกอพลันตกลงบนเขี้ยวหมาป่าในมือ
หัวใจของมันกระตุกวูบ
“เจ้า…เจ้าคิดจะทำอะไร? สายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร?”
“บรรพชน” จู้จิ่วเกอพลันเปลี่ยนเป็นท่าทางเคารพอาจารย์ เชิดชูคุณธรรม ประคองเขี้ยวหมาป่าด้วยสองมือ สีหน้าจริงใจ
“ข้าจำได้ว่าในเขี้ยวหมาป่าของท่านมีปราณอำมหิตสะสมมานับหมื่นปี ใช่หรือไม่?”
บรรพชนเสียงจันทร์คำรามตอบไปตามสัญชาตญาณ
“ใช่ นั่นคือสิ่งที่ข้าสะสมมานานหมื่นปี…”
“ปราณอำมหิตเป็นสิ่งอัปมงคลที่มีคุณสมบัติหยิน กลัวสายฟ้าที่สุด” จู้จิ่วเกอยิ้มแย้ม “ส่วนสายฟ้าก็มีคุณสมบัติอย่างหนึ่ง คือชอบผ่าฟาดสิ่งอัปมงคล”