กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 226 ผู้สูงวัยกำลังอยู่ในวัยต่อสู้พอดี
จู้จิ่วเกอลากเก้าอี้ที่ยังพอสมบูรณ์ตัวหนึ่งมานั่งอย่างองอาจ
ขนฟูนั่งยอง ๆ อย่างว่าง่าย ร่างมหึมาพยายามหดตัวเป็นก้อน พยายามทำให้ตนดูเหมือนสัตว์น้อยไร้พิษภัย
แม้สัตว์ตัวนี้จะใหญ่เท่าภูเขาลูกเล็ก ๆ
จู้จิ่วเกอชี้ลูกหมาป่าน้อยสีเทาที่นอนแกล้งตายอยู่บนพื้น “พูดมา เจ้าลูกน้อยนี่ได้มาจากที่ใด?”
ขนฟูกะพริบดวงตาสัตว์สีทอง มองอาหลี
“โฮก?” (ท่านหมายถึงเจ้าตัวเล็กนี่หรือ?)
จู้จิ่วเกออธิบายอย่างอดทน “ใช่ เจ้าสัตว์หมาป่าที่ทำท่าทางหยิ่งผยอง แต่แท้จริงแล้วยังไม่หย่านมตัวนี้”
อาหลี “…”
มันดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ถูกนิ้วเดียวของขนฟูกดไว้เบา ๆ จนขยับไม่ได้