กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 212 ไม่เกินไปกระมัง
พละกำลังมหาศาลยกร่างนางขึ้นลอย หลังของนางกระแทกกำแพงหินเย็นเยียบอย่างแรง
เจ็บปวด
หายใจไม่ออก
ลั่วชิงเสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว มือทั้งสองพยายามแกะมือที่บีบคอตนโดยสัญชาตญาณ ขาทั้งสองเตะสะเปะสะปะกลางอากาศอย่างไร้ทางช่วย
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน
ผ่านม่านน้ำตา นางเห็นใบหน้าของบุรุษตรงหน้าได้ชัดเจน
ใบหน้าที่ปกติยิ้มให้นางอยู่เสมอ บัดนี้เต็มไปด้วยความอำมหิตและเดือดดาล
นางสัมผัสได้ว่าเวลานี้เขาคิดจะฆ่าคนจริง ๆ
“อู๋...อู๋เฉิน! เป็นข้า!”