กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 152 สิ่งที่อาจารย์ข้าพูดล้วนเป็นความจริง
ต่อจากนั้น ก็มีเสียงหาวหนึ่งครั้งดังลั่น จงใจจนเกินไป
เย่อันผุดลุกนั่งจากผ้าห่ม หลับตาบิดขี้เกียจสุดตัว ท่าทางเว่อร์เกินจริงยิ่ง
แล้วจึงขยี้ตา มองอาจารย์ “ซือฝูฝู…อานอานถามสวัสดีตอนเช้าจ้า”
พอพูดจบ ราวกับทำภารกิจสำเร็จ ก็บีบนวดแขนที่ถูกศิษย์พี่หญิงบีบจนเจ็บ แล้วหันไปมองเจียงเหยาที่ลืมตาขึ้นเป็นร่องเล็ก ๆ อย่างกระตือรือร้น
สีหน้าคล้ายจะบอกว่า แบบนี้พอได้หรือยัง
เจียงเหยา/เสิ่นอี๋เฟิง/เฟิงหลิงซี/จู้จิ่วเกอ “…”
เด็กคนนี้คิดว่าคนอื่นตาบอดกันหมดหรือ