กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 126 นางคือนักหลอมโอสถโดยกำเนิด
ลี่อวิ๋นโจวได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองฟ้า
ภายในกระจกน้ำ ระหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นของเจียงเหยาไม่รู้ว่าคลายออกตั้งแต่เมื่อใด
วันคืนที่ถูกใช้เป็นมนุษย์โอสถนั้น ราวกับยังเป็นเพียงเมื่อวาน
นางไม่ใช่บริวารของผู้ใด ยิ่งไม่ใช่โถโอสถอะไรทั้งนั้น
การที่นางหลอมโอสถ ไม่เกี่ยวกับการช่วยโลกเยียวยาผู้คน และไม่ใช่เพื่อไล่ตามความสมบูรณ์แบบสูงสุด
วันนั้นในเรือนสุเมรุ เมื่อโอสถเตาแรกก่อรูปขึ้นในมือของนาง ความรู้สึกนั้นราวกับว่า...
นางได้ลงมือปลูกดอกไม้ดอกแรกด้วยตนเอง ในความร้างเปล่าอันมืดมิดผืนหนึ่ง
นั่นเป็นของที่เป็นของนางเพียงผู้เดียว ผู้ใดก็แย่งไปไม่ได้
อาจารย์กล่าวว่า “เจ้าเหยาน้อย เจ้าเป็นนักหลอมโอสถโดยกำเนิด”