กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 52 วาสนานี้ ที่แท้เป็นของนาง
“เฟิงไจ่??”
“เหยาน้อย??”
จู้จิ่วเกอตะโกนเรียกสองครั้งไปทางหุบเขาว่างเปล่า
มีเพียงเสียงสะท้อนของตนเองลอยวนว่า “ลูกน้อย…ลูกน้อย…”
ลมหนาวพัดมา นางสะดุ้งหนาววาบ รีบแผ่จิตเทวะออกไป กวาดตรวจทุกซอกทุกมุมของหุบเขา
ใต้บ่อน้ำเย็น ลึกลงไปใต้ชั้นน้ำแข็ง แม้แต่ผนังหินเหนือรอยแยกที่ศิษย์พี่เสิ่นเคยตรวจสอบก็ไม่เว้น
อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่เส้นขนของลูกน้อยก็หาไม่เจอ
จู้จิ่วเกองุนงงไปหมด
[ระบบ! ระบบ เจ้าไปตายที่ไหนแล้ว! ลูกน้อยของข้าอยู่ไหน!]