ตอนที่ 011 หาดาบให้เขาสักเล่ม

ตอนที่ 11 หาดาบให้เขาสักเล่ม

จู้จิ่วเกอเงียบงันไป

นางมองเนื้อบนเขียงที่ถูกสับจนเละเทะ แทบมองไม่ออกว่าเดิมเป็นอะไร แล้วเหลือบมองมือเล็ก ๆ

ของเด็กน้อยที่เปื้อนคราบน้ำมันและเส้นเลือดที่ไม่รู้ว่าเป็นของสิ่งใด จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามโนธรรมอันน้อยนิดของตนกำลังเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย

ดวงตาพลันร้อนผ่าวคล้ายจะมีน้ำตา

นางเบือนหน้าหนี กระแอมหนึ่งที

“พอแล้ว แขนขาเล็กนิดเดียวของเจ้า อย่ามัววุ่นวายเลย” จู้จิ่วเกอยกเสิ่นอี๋เฟิงขึ้นมาแล้วโยนออกจากครัว “ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่

เจ้าไม่มีวันขาดข้าวสักมื้อ อยากกินอะไรก็จะซื้อให้ พวกเราไม่ขัดสนหินวิญญาณเศษเงินเล็กน้อยหรอก”