ตอนที่ 010 เหตุใดจึงน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้

ตอนที่ 10 เหตุใดจึงน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้

จู้จิ่วเกอไม่รู้เลยว่าตนตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นแล้ว

นางได้ลาภก้อนโตมา จึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เมื่อกลับถึงตรอกหนานซาน ไม่รู้เหตุใดเสิ่นอี๋เฟิงถึงตื่นขึ้นมาแล้ว เขากำกิ่งไม้เล็ก ๆ ไว้ในมือ นั่งอยู่หน้าประตูลาน มองซ้ายมองขวา ใบหน้าเล็ก ๆ

เคร่งขรึม

เมื่อเห็นนาง เขาจึงเหมือนโล่งใจ จากนั้นทั้งสองก็สบตากัน บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เขาโยนกิ่งไม้ในมือทิ้ง ก้มหน้าปัดฝุ่นบนกางเกง แล้วเบือนหน้าไปอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ข้า...ข้าไม่ได้รอเจ้าเสียหน่อย แค่ตื่นแล้วออกมารับลมในลาน

เจ้าไม่กลับมาก็ไม่เกี่ยวกับข้า!”

จู้จิ่วเกอเลิกคิ้ว ใครถามเขากัน?