กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 7 ลมพัดบ้านโล่งโจ้ง
จู้จิ่วเกอนวดคอที่เมื่อยล้า พลางถอนสายตาจากเจดีย์ปาฮวงซึ่งสูงเกินเหตุออกจากหน้าต่าง
“ไปกันเถอะ ไปดูบ้าน!”
นางพูดพลางยื่นมือไปจูงเสิ่นอี๋เฟิงตามความเคยชิน แต่เขากลับเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน
มือของจู้จิ่วเกอชะงักกลางอากาศชั่วขณะ จากนั้นก็ชักกลับอย่างไม่ใส่ใจ ในใจบ่นว่าเด็กคนนี้ระแวดระวังตัวเก่งจริง ๆ
“ตามมาให้ดี”
ตรอกหนานซานอยู่มุมอับที่สุดทางใต้ของเมือง
ตรอกแคบมาก กำแพงลานทั้งสองข้างสูงตระหง่าน แสงแดดส่องไม่ถึง ทันทีที่เข้าไปก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกชวนขนลุก ทั้งอากาศยังอบอวลด้วยกลิ่นเน่าเหม็น
สุดปลายตรอกมีประตูไม้บานหนึ่งที่ผ่านแดดลมฝนมานาน วงกบเต็มไปด้วยใยแมงมุม ข้าง ๆ ยังแขวนแผ่นป้ายไม้เล็ก ๆ สลักคำว่า “เจี่ยเจ็ด”
จู้จิ่วเกอเพิ่งเปิดประตู มุมปากก็พลันกระตุก