เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 395 จักรเทพแตกร้าว! ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น!
พระวิษณุมีสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย
พระวรกายของพระองค์ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น แขนทั้งสองราวกับเทือกเขาสูงตระหง่าน พระหัตถ์มหึมาเหยียดลงมาจากฟากฟ้า ข้ามผ่านข้อจำกัดแห่งระยะทางและกาลเวลา ก่อนคว้า ‘นภามายา’ เอาไว้ในอุ้งพระหัตถ์!
ครืนนน!
พระวิษณุทอดพระเนตรเพชรแปดเหลี่ยมในพระหัตถ์ แล้วกำมืออย่างแรง
ภายในฝ่าพระหัตถ์ราวกับมีสรรพชีวิตมากมายเท่าเม็ดทรายในแม่น้ำคงคาอาศัยอยู่ นิ้วแต่ละนิ้วเปรียบประหนึ่งเขามันทระมหึมา บีบอัดลงไปด้วยมหาพละกำลังไร้ประมาณ!
ทุรันตกะกับทุรุกันหน้าถอดสีเล็กน้อย
สองพี่น้องที่ยืนอยู่ภายในนภามายาหันมองหน้ากันอย่างแตกตื่น
ชั่วพริบตา นิ้วยักษ์ทั้งหลายก็ปิดครอบท้องฟ้า ราวกับม่านราตรีถูกดึงลงมาบดบังโลก รอบด้านมืดสนิททันที!
“นภามายาคงไม่ถูกบีบแตกหรอกนะ!”