0088

⬢⬢⬢

ตอนที่ 88 เยวี่ยนเยวี่ยนหวาดกลัว

ผมฟังคำนี้แล้วอดหัวเราะไม่ได้

รู้อยู่ว่าเขาหิวเร็ว ดังนั้นก่อนออกเดินทาง ผมจึงพกขนมไปถุงใหญ่ ส่วนตัวเขาก็จัดการยัดมิติเก็บของจนเต็มเหยียด ทั้งหมดล้วนเป็นเสบียงของเขา

แถมตลอดทางที่ผ่านมา ปากของจวินหลีเยวียนก็ไม่เคยได้ว่างเลย เขาเริ่มกินตั้งแต่ขึ้นรถ ยาวมาจนถึงตอนลงรถ แต่ถึงขนาดนี้เขายังบอกว่าหิวจะตายอยู่แล้ว...

ผมถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผมไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกอยู่เสมอว่าจวินหลีเยวียนหิวเร็วกว่าแต่ก่อนไปอีก...