0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 เลิกตั้งชื่อตอนแล้ว

ฉัน: ?!

เดี๋ยวสิ ทำไมยังต้องให้ฉันเดินเองอีกล่ะ?

จวินหลีเยวียนดึงตัวฉันเข้าไปใกล้แล้วกระซิบกระซาบพูดบางอย่างข้างหูฉัน หลังจากเขาพูดจบ ใบหน้าฉันก็บิดเบี้ยวราวกับกินแมลงวันตายเข้าไป

“จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?” มุมปากฉันกระตุกอย่างบ้าคลั่ง “คุณต้องคิดให้ดีนะ ถ้าถึงตอนนั้นฉันเกิดป๊อดจนเข่าอ่อนแล้วคุกเข่าอ้อนวอนลงไปตรงๆ ขึ้นมา เราสองคนได้จบเห่น่ะสิ”

จวินหลีเยวียนตบไหล่ฉันเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ “ไม่มีปัญหา ผมเชื่อว่าคุณทำได้”

ฉันลูบหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวไม่หยุด ใจเต็มไปด้วยความวิตกกังวล