0019

⬢⬢⬢

ตอนที่ 19 ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

ฉัน:?

ฉันค่อย ๆ พิมพ์เครื่องหมายคำถามออกมา ตอนนี้ในร้านอาหารเล็ก ๆ ยังไม่มีผู้คนเท่าไร มิเช่นนั้นหากมีคนได้ยินประโยคเมื่อครู่ของจวินหลีเยวียน จะต้องตกใจเอาแน่ ๆ

ดวงตาของเจ้าของร้านหญิงเป็นประกาย ราวกับกลัวว่าจวินหลีเยวียนจะเปลี่ยนใจ นางรีบหยิบผ้าขนหนูสีขาวพาดบ่าแล้วเดินเข้าครัวไป ไม่นานนักโต๊ะอาหารตรงหน้าฉันก็เต็มไปด้วยจานอาหาร

สิบนาทีต่อมา จานเปล่าตรงหน้าจวินหลีเยวียนวางซ้อนกันสูงกว่าตัวเขาตอนยืนเสียอีก ลูกค้าที่เข้ามาทีหลังไม่มีใครไม่หันมามองพวกเรา บ้างถึงขั้นหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปด้วยซ้ำ

ฉันดึงแขนเสื้อจวินหลีเยวียนเบา ๆ “พี่จวิน อิ่มหรือยังคะ?”