0003

⬢⬢⬢

ตอนที่ 3 สามี...ท่านพี่!

พอผมมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบชัดเจน ทั้งร่างของผมก็แทบช็อกด้วยความหวาดกลัว

แม่จ๋า ผมก็นอนหลับอยู่ในหอพักดี ๆ แท้ ๆ ทำไมตื่นมาถึงโผล่มาอยู่ในที่ผีหลอกแห่งนี้ได้ล่ะเนี่ย!

สายลมยามค่ำคืนในป่าพัดผ่าน กิ่งไม้แห้งตายนั่นเริ่มสั่นไหวราวกับกรงเล็บผี ผมกัดฟันทนความกลัวแล้วออกวิ่งสุดชีวิตลงจากเขา

ป่ามรณะไม้ตายไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านผมมากนัก หากไม่มีอะไรผิดพลาด สามสิบนาทีก็เพียงพอให้ผมวิ่งถึงบ้าน ทว่าพอวิ่งไปได้แค่สองก้าว ผมกลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงพุ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้าจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า

ถึงได้พบว่าตัวเองไม่ได้สวมรองเท้าเลยสักนิด ฝ่าเท้าถูกกิ่งไม้แห้งทิ่มแทงจนเละเทะ หากวิ่งกลับบ้านไปแบบนี้ เท้าของผมคงได้เน่าเปื่อยแน่