ตอนที่ 131 อวดลูกสะใภ้

ตอนที่ 131 อวดลูกสะใภ้

รถไฟวิ่งกึกกักสะเทือนเลื่อนลั่นมาหลายวัน ในที่สุดก็มาถึงอำเภออันเสียที

หวังชุนเฟินถือพัสดุ เบียดเสียดตามฝูงชนออกมาข้างนอก ครั้นเท้าได้เหยียบลงบนผืนแผ่นดินอันคุ้นเคย ในใจถึงรู้สึกสงบมั่นคงลงได้

เธอเดินตามฝูงชนมุ่งหน้าไปยังทางออก ทันใดนั้นก็แลเห็นร่างอันคุ้นตาของใครคนหนึ่ง

ตาแก่คนนี้ของบ้านเธอยืนอยู่ข้างรถเทียมวัว ชะเง้อคอมองไม่หยุด หวังชุนเฟินรู้สึกอบอุ่นในใจ จมูกพลันเปรี้ยวปร่า เธอจึงตะโกนสุดเสียงออกไปคำหนึ่ง “ตาแก่คนนี้! ฉันอยู่นี่!”

โจวกั๋วเฉียงได้ยินเสียงก็หันศีรษะกลับมา สายตาจับจ้องอยู่บนตัวหวังชุนเฟินนิ่งนานหลายวินาที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงงันและไม่อยากเชื่อสายตา