ตอนที่ 117 ป้องกันมาลาเรีย

ตอนที่ 117 ป้องกันมาลาเรีย

เธอกำลังจะลุกขึ้นกล่าวขอบคุณ ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว สีหน้าของเธอพลันเคร่งเครียดขึ้นมาอีกครั้งในชั่วพริบตา

หวังเหมยอิงเห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปกะทันหัน จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “เป็นอะไรไปเหรอสหายโหรวเจีย”

หลี่โหรวเจียเม้มริมฝีปาก เรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่ง เธอไม่อาจพูดเรื่องที่ล้ำยุคเกินไป ต้องหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลมารองรับ

เธอเงยหน้าขึ้น แววตาแฝงความไม่แน่ใจอยู่บ้าง เอ่ยหยั่งเชิงขึ้นมา “ผู้บัญชาการกองพลหวัง ฉันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้กะทันหัน ไม่รู้ว่าควรพูดดีไหม”

“พูดสิ! มีอะไรที่ไม่ควรพูดกัน” หวังเหมยอิงโบกมือใหญ่ น้ำเสียงแจ่มใส “ยัยหนูอย่างเธอ ยังจะเกรงใจอะไรกับฉันอีก!”