เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในห้วงความคิดของไป๋จิ่ว พลันหวนนึกถึงคำพูดที่ท่านอาจารย์เคยลูบศีรษะนางแล้วเอ่ยไว้ในยามที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สำนัก
"กฎของยอดเขาจั้ววั่ง ความผิดของตนรับผิดชอบเอง ภัยของศิษย์ร่วมสำนักร่วมแบกรับ ไม่ยอมให้ผู้ใดต้องทนรับมลทินเพียงลำพังเด็ดขาด ย่อมต้องร่วมสุขร่วมทุกข์ ร่วมเป็นร่วมตาย"
สุรเสียงของท่านอาจารย์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว
ยามนั้น ประโยคนี้สำหรับนางแล้ว ก็เป็นเพียงคำพูดประโยคหนึ่ง
ทว่าในยามนี้ นางถึงได้เห็นประโยคดังกล่าวแปรเปลี่ยนเป็นความจริงอย่างแท้จริง
ภัยของศิษย์ร่วมสำนักร่วมแบกรับ ร่วมสุขร่วมทุกข์ ร่วมเป็นร่วมตาย
มุมปากของไป๋จิ่วพลันฉีกยิ้มกว้างขึ้นมา
ศิษย์พี่สี่ฟางหวายเอ่ยขึ้นทั้งรอยยิ้มตาหยี "เสี่ยวจิ่ว ลวงศิษย์พี่ให้พ้นทาง แล้วแอบดอดมาฟ้าเหนือฟ้าคนเดียวแบบนี้ ลูกไม้ของเจ้าใช้ผิดที่ผิดทางแล้วนะ ศิษย์พี่โกรธแล้วล่ะ"