กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทว่าพอนางชักมือกลับ สายตาของมู่หรงเซิงยังคงจับจ้องที่นางไม่วางตา
ไป๋จิ่วขอแสดงความเคารพต่ออาการทางจิตของมู่หรงเซิง แต่ขอเลือกที่จะอยู่ให้ห่างดีกว่า
นางเองก็กลัวอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
"ไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน เจ้าก็ระวังตัวด้วยล่ะ ซ่อนคัมภีร์ครึ่งเล่มนั้นให้ดี อย่าให้ฉู่ยวี่หว่านแย่งไปได้"
ไป๋จิ่วเอ่ยลาเสร็จก็เตรียมจะชิ่งหนี
มู่หรงเซิงร้องเรียกอย่างร้อนรน "เสี่ยวจิ่ว"
ฝีเท้าที่กำลังจะหันหลังกลับของไป๋จิ่วชะงักไปเล็กน้อย "ยังมีเรื่องอะไรอีก"
มู่หรงเซิงมองนางพลางเม้มริมฝีปาก ในดวงตาเปล่งประกายวาววับ "เจ้าพอจะ...มอบของแทนตัวให้ข้าสักชิ้นได้หรือไม่ เพื่อให้ข้าตามหาเจ้าพบ"
ไป๋จิ่วครุ่นคิด
ของแทนตัวงั้นเหรอ