กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินซื่อหาวหวอด พลางแสร้งทำเป็นปรายตามองเสี่ยวจู้อินแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
"ลูกชายเจ้าเยอะจริงนะ"
ไป๋จิ่วเอ่ยอย่างจริงจังเป็นงานเป็นการ "เจ้าไม่เข้าใจหรอก เลี้ยงให้โตแล้วเอาไว้ล่าเหยื่อได้เชียวนะ"
เฉินซื่อ "..."
เขาเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าไป๋จิ่วคิดจะทำอะไร
ความอยากกินจู้อินในตอนแรก ตอนนี้กลายเป็นความเวทนาสงสารแทน
ยัยเทาเถี่ยนี่คงกะจะให้เจ้าตัวนี้โตขึ้นมาหาอาหารให้ตัวเองสิท่า
"ก็จริง ตัวเจ้าแต่เดิมก็ทั้งขี้เกียจทั้งตะกละอยู่แล้วนี่"
ไป๋จิ่วเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าไม่สบอารมณ์ "แล้วมันจะทำไมล่ะ"
เฉินซื่อนอนหมอบต่อไป ทว่าจู่ ๆ ก็สะบัดหัวพรืด ลำตัวท่อนบนผงกขึ้นมาตรงแหน่ว จ้องมองไป๋จิ่วอย่างตกตะลึง "เจ้าเลื่อนขั้นอีกแล้วเรอะ?!"