กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซินหวายเลิกคิ้วกระบี่ขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทว่ายังคงไม่เอ่ยคำใดออกมาสักคำ
เซียวอวิ๋นสีหน้าเรียบเฉย แม้แต่เปลือกตาก็ไม่กระดิก ราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งสิ้น
เซียวอวิ๋นหันไปมองไป๋จิ่ว พลิกข้อมือเบาๆ กริชสั้นเล่มหนึ่งก็ร่วงลงตรงหน้าไป๋จิ่วเสียงดัง "เคร้ง"
"ของสิ่งนี้มีนามว่าอู๋ฉาง สามารถแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างที่เหมาะสมที่สุดตามใจปรารถนาของผู้เป็นนาย" เซียวอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสำทับอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "เจ้าลองดูหน่อยสิ"
ได้ยินดังนั้นไป๋จิ่วก็ยื่นอุ้งเท้าออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทันทีที่แตะโดนผิวกริช แสงสีฟ้าหม่นสายหนึ่งก็พลันระเบิดวาบ ห่อหุ้มร่างของนางไว้ประหนึ่งเกลียวคลื่น