เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 477 ก้าวเข้าสู่มหาห้วงจักรวาล!
ขุนเขานับพันจมลอยขึ้นลง เมฆหมอกดุจมหาสมุทร หมอกแสงอันม้วนตัวพลุ่งพล่านอยู่ท่ามกลางเทือกเขาที่ทอดยาว ไม่เคยสลายตลอดทั้งปี
บนยอดเขามีศิลาสีครามขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว ผ่านการกัดกร่อนของสายลมและพิรุณมานับหมื่นกาล พื้นผิวเต็มไปด้วยอักขระมรรคโบราณ ราวกับตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้มาตั้งแต่แรกเริ่มเบิกฟ้า
บนศิลาสีคราม ร่างในอาภรณ์สีแดงร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอย่างเงียบงัน
จักรพรรดิหยวนก้มตาปิดดวงตา อาภรณ์สีแดงทั้งร่างปราศจากฝุ่นธุลี เส้นผมดำยาวทิ้งตัวลงมา มรรคานับหมื่นรอบกายเงียบสงัด แสงเซียนและกฎเกณฑ์ทั้งหลายบนโลก ต่างก้มศีรษะศิโรราบอยู่รอบกายเขา
ทันใดนั้น ฟ้าดินพลันสั่นสะเทือน
พลังอันยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตสายหนึ่งกวาดผ่านกลางนภาโดยไร้สุ้มเสียง แผ่คลุมดุจกระแสน้ำมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ซัดผ่านขุนเขาธารานับหมื่นกาล ชะล้างทุกผืนดินและทุกริ้วความว่างเปล่าของโลกที่แท้จริง
พลังสายนี้หนักแน่นเก่าแก่ สมบูรณ์ไร้ตำหนิ หลั่งไหลด้วยกลิ่นอายของต้นกำเนิดฟ้าดินในระดับที่สูงยิ่งกว่า ย่อมมิใช่สิ่งที่กฎมรรคท้องถิ่นของโลกที่แท้จริงจะให้กำเนิดได้