เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 435 จักรพรรดิสวรรค์ ยั้งมือเถิด!
นรก ราวกับอยู่ในอีกมิติหนึ่ง
ฟ้าดินแห่งนี้ไร้ซึ่งดวงสุริยะและจันทราเวียนหมุน ไร้แสงดวงดาวทอประกาย ท้องฟ้าอันเป็นนิรันดร์ถูกหมอกเทาอันมืดคล้ำปกคลุมอยู่ตลอดกาล
ไอหมอกซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ลอยอยู่เหนือเก้าสวรรค์ เอ่อไหลคล้อยเคลื่อนอย่างเชื่องช้า ราวกับคลื่นขุ่นที่หยุดนิ่งมาตลอดกาลในห้วงสมุทรลึก หนักอึ้ง เงียบตาย กดทับจนทั้งฟ้าดินแทบสิ้นลมหายใจ
ทว่าผืนแผ่นดินนรกอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตหาใช่ความเงียบตายและความว่างเปล่าไม่
นครพิกลตระหง่านใหญ่หลวงผุดขึ้นจากพื้นดินทีละแห่ง ๆ ชูฟ้าแบกปฐพี ทอดขวางผืนแผ่นดินอันกว้างไพศาล
เสาคานและกำแพงของทุกหัวเมืองล้วนก่อขึ้นจากกระดูกแห้งของสัตว์ยักษ์บรรพกาลนับไม่ถ้วน รูปเมืองดำทะมึนบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ ลวดลายดุร้ายราวลัญจกรอสุรา ทุกหัวเมืองล้วนราวกับสัตว์ร้ายบุพกาลที่หมอบซุ่มมาหมื่นยุคและทอดสายตามองลงยังผืนพิภพ ตั้งมั่นอยู่ทั้งสี่ทิศ สะกดข่มแปดแดนร้าง
ระหว่างเมืองต่อเมือง หมอกเทาไหลหลั่ง กลายเป็นเส้นทางมืดมิดที่ทะลุทะลวงฟ้าดินถึงกัน ในยามที่ไอหมอกลอยวนขึ้นลงนั้น เงาร่างพิกลอันเลือนรางนับไม่ถ้วนค่อย ๆ เคลื่อนย้าย ไร้เสียงไร้ร่องรอย ซ่อนเร้นจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด
นี่คือชาวพื้นถิ่นดั้งเดิมของนรกแห่งนี้ — สิ่งพิกล
พวกมันมีรูปร่างพันหมื่น และทุกอิริยาบถล้วนดุร้ายอัปลักษณ์