เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 364 ทวีปฟ้าบุพกาล จงฟังคำบัญชาข้า!
“บังอาจ!”
บนกำแพงสะกดสมุทรแห่งเมืองหุบเหวสวรรค์ ผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน เสียงด่าทอล้นฟ้าก็ระเบิดดังขึ้น สะเทือนสะท้านไปทั่วสี่ทิศแปดแดน
คำโอหังของหวงอู๋เชวียครานี้ แม้เพียงมุ่งตรงต่อจักรพรรดิหยวนผู้เดียว แต่ผู้บำเพ็ญทั้งหลายก็ยังรู้สึกว่ามันดูหมิ่นทวีปฟ้าบุพกาลทั้งผืน เหยียบย่ำเลือดเนื้อและศักดิ์ศรีของผู้บำเพ็ญที่อาบเลือดรักษาดินแดนทุกคน!
เบื้องสูงเหนือทะเลฟ้าบุพกาล หวงอู๋เชวียยืนชายอาภรณ์พลิ้วไหว ได้ยินเสียงด่าดุจคลื่นน้ำขึ้นจากบนกำแพง มิเพียงไม่ยอมลดหย่อน กลับยกยิ้มเย็นชาเย้ยหยันสุดขีดขึ้นที่มุมปาก
พลังเทพทั่วร่างของเขาพลุ่งพล่าน เสียงกึกก้องไปทั่วแปดทิศ ทุกอักษรเย็นเยียบเสียดกระดูก:
“ฝูงมดปลวกส่งเสียงเซ็งแซ่ไม่หยุด! รอให้เผ่าศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลและเผ่าเทพมารของข้าย่ำลายเมืองนี้ได้ เมื่อนั้นคือวันวอดวายของพวกเจ้า!”
เพียงคำเดียวตกถึงพื้น เพลิงโทสะก็ลุกโหมดุจไฟลามทุ่ง
ผู้บำเพ็ญทั้งหลายตายรักษาชายแดน รบเป็นเลือดไม่หยุดพัก สิ่งที่ปกป้องคือความอยู่รอดของบ้านเกิด จะยอมให้ลูกหลานผู้หยิ่งผยองจากนอกแดนมาดูหมิ่นได้ตามอำเภอใจกระนั้นหรือ?
ชั่วขณะทั้งเมืองคำรามด้วยโทสะ คลื่นเสียงถาโถม เกือบจะพลิกกำแพงเมืองหมื่นลี้ให้คว่ำลง