เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 319 สิ่งนี้...ตอนยังมีชีวิตเป็นอะไรกันแน่?
พอกายาธรรมทมิฬขยับ ฟ้าบุพกาลก็สะท้านขึ้นทันที!
มันไม่มีการเคลื่อนไหวเกินจำเป็น เพียงซัดหมัดออกไปยังทิศทางที่ร่างหลักของจักรพรรดิหยวนอยู่แต่ไกล
หมัดที่ออกไปไร้แสง มีเพียงความมืดไร้ขอบเขตแผ่ซ่าน ณ ที่ซึ่งความมืดนั้นผ่าน กระแสปราณฟ้าบุพกาลระเหย กฎระเบียบหมื่นมรรคดับสูญ ราวกับจะลากทุกสรรพสิ่งให้จมลงสู่สุญตาและปลายกาลอันเป็นนิรันดร์
เจตจำนง “การกลับคืนสู่สุสาน” และ “การกลืนกิน” ที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุดและเก่าแก่ถึงขีดสุด พร้อมกับหมัดนี้ก็ดิ่งลงมาอย่างกึกก้อง
“นั่นมันอสุรกายอะไรกัน?!”
จักรพรรดิหยกเปล่งเสียงหลุดออกมา ใบหน้าที่เคยเปี่ยมเมตตาปรากฏความหวาดผวาขึ้นเป็นครั้งแรก
ไม่เคยพบพลังความมืดที่บริสุทธิ์ ที่ดึกดำบรรพ์ และที่ทำให้ใจสั่นสะท้านเช่นนี้มาก่อน
จักรพรรดิเหลือง ชือโหยว ราชันมังกร หลิงม่าน คุนเผิง และผู้สูงสุดทั้งหลาย ในยามนี้ก็ล้วนแปรสีหน้า
แรงกดดันนั้นได้ก้าวข้ามผู้สูงสุดทั่วไปแล้ว และแตะต้องระดับหนึ่งที่พวกเขายากจะเข้าใจได้ราง ๆ