เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 308 ใต้สามสิบหกชั้นฟ้า ข้ามีสิทธิ์ขาด!
เมี่ยวเยวี่ยก้าวไปข้างหน้าหลายก้าว ชายกระโปรงสีชาดโลหิตลากผ่านพื้นดินที่เปื้อนเลือด
นางก้มมองบรรพชนที่แปดแห่งอวี้ซวีซึ่งอ่อนระทวยราวโคลนตม สายตามองใบหน้าที่เคยสง่างามดั่งผู้บำเพ็ญวิญญาณ แต่ยามนี้เหลือเพียงความหวาดกลัวและความหม่นหมอง
นางเอ่ยเสียงเย็นว่า “เจ้าก็มีวันนี้”
บรรพชนที่แปดแห่งอวี้ซวีสะท้านทั้งร่างอย่างยากลำบากเงยหน้าขึ้น สายตากลับข้ามเมี่ยวเยวี่ยไปจ้องเขม็งยังร่างผมสีเลือดที่ยืนนิ่งดุจมหาวารีอยู่ด้านข้าง
สัญชาตญาณเอาตัวรอดกดทับความแค้นและศักดิ์ศรี เขาส่งเสียงฮือก ๆ จากลำคอ เอ่ยเสียงแหบพร่า “ท่าน……ท่านผู้อาวุโส! ไว้ชีวิต! เมี่ยวเยวี่ย……เมี่ยวเยวี่ยให้เงื่อนไขใดแก่ท่าน ลานมรรคอวี้ซวีของข้า ข้า……ข้าจะให้สองเท่า ไม่สิ สิบเท่า! เคล็ดวิชา ทรัพยากร สมบัติลับประจำลานมรรค……เชิญท่านเลือกได้ตามใจ! ขอเพียงท่านผู้อาวุโสไว้ชีวิตข้า!”
ร่างหลักจักรพรรดิหยวนแม้แต่กระพริบตาก็ยังไม่ทำ หกเนตรชั่วร้ายมองสันเขาร้างไกล ๆ อย่างเฉยเมย ราวกับสิ่งที่ส่งเสียงรบกวนอยู่เบื้องหน้าเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง
ริมฝีปากสีเลือดของเขาเผยอเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบนิ่งไร้ระลอก “คน ข้าปราบให้เจ้าแล้ว ความแค้น เจ้าจัดการเอง อยากลงโทษอย่างไรก็ตามใจเจ้า”
เมี่ยวเยวี่ยได้ยินดังนั้น ร่างบางสะท้านเล็กน้อย จากนั้นรอยยิ้มงดงามถึงขีดสุดแต่เย็นเยียบเสียดกระดูกก็เผยขึ้นบนใบหน้า
นางค้อมกายคำนับอย่างลึกซึ้งต่อร่างหลักจักรพรรดิหยวน “หม่อมฉัน ขอบคุณสหายเต๋า”