กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 158 สิ้นหวัง!
บริเวณที่แสงสาดไปถึงมิใช่ความมืดอันบริสุทธิ์อีกต่อไป หากแต่เป็นผืนแผ่นดินสีเทาอันเงียบงันดั่งความตายที่มองไม่เห็นขอบเขต
บนผืนแผ่นดินนั้น
มีบางสิ่งถูกล่ามไว้
ไม่สิ สิ่งที่ถูกล่ามไว้คือ… “สิ่งมีชีวิต”
ร่างกายแต่ละร่างที่ใหญ่โตไร้เทียมทานจนยากจะจินตนาการ ราวกับขุนเขาที่ดำรงอยู่มาตลอดกาล นอนแผ่เกลื่อนอยู่บนผืนแผ่นดิน
รูปร่างของพวกมันต่างกันไป บ้างคล้ายมังกรแต่ก็มิใช่มังกร ปกคลุมด้วยเกล็ดที่แตกสลาย
บ้างราวกับวานรยักษ์ เขี้ยวยาวแทงทะลุนภา
บ้างมีรูปคล้ายปลาหมึก หนวดนับไม่ถ้วนแห้งเหี่ยวบิดเบี้ยว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีบางร่างที่มิอาจบรรยายด้วยรูปลักษณ์ที่รู้จักได้เลย บิดเบี้ยวประหลาดพิลึก แผ่กลิ่นอายแห่งความโกลาหลและความเหี้ยมโหดอันดึกดำบรรพ์ที่สุด